Mindkaiserdome

Η κρίση στους Ελβετούς (κατά το "Ο Αστερίκιος στους Ελβετούς").

2011-09-07T18:25:00.001+03:00

Για όσους δε διαβάζετε οικονομικό τύπο, η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας έθεσε ανώτατο όριο στην ισοτιμία ελβετικού φράγκου/ευρώ (EUR/CHF=1.2), σε μία προσπάθεια να ανακόψει την υφεσιακή δυναμική και τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού που δημιουργούσε η συνεχής άνοδος του εγχώριου νομίσματος.
Αν δε σας φαίνεται προφανής ο μηχανισμός, σκεφτείτε να είχατε προγραμματίσει ένα ταξίδι στην Ελβετία, να είχατε προσυμφωνήσει τις τιμές σε ελβετικό φράγκο και ξαφνικά να ανακαλύπτατε ότι κατά την ημερομηνία διακανονισμού χρειαστήκατε αρκετά περισσότερα ευρώ για να καλύψετε τις ανάγκες διαμονής σας. Η χώρα είχε γίνει στο μεσοδιάστημα πιο ακριβή. Το παράδειγμα είναι απλοϊκό, αλλά αν στην εξίσωση προσθέσετε και έναν γερμανό εισαγωγέα ελβετικών ρολογιών ο οποίος διαπιστώνει ότι είναι διαρκώς εκτεθειμένος σε συναλλαγματικό κίνδυνο, μπορείτε να αντιληφθείτε γιατί μια τάση ανατίμησης ενός νομίσματος δύναται να πλήξει την οικονομική δραστηριότητα.

Η άνοδος του ελβετικού φράγκου, μπορεί να χαρακτηριστεί παρεπόμενο της χρηματοπιστωτικής κρίσης που διανύουμε. Με την απώλεια της εμπιστοσύνης των επενδυτών στις οικονομίες της Ευρωζώνης και των Ηνωμένων Πολιτειών, απωλέσθηκε παράλληλα και η εμπιστοσύνη στη σταθερότητα των νομισμάτων τους. Έτσι, για τους διαχειριστές συσσωρεμένων αποθεματικών σε διάφορα νομίσματα, ξεκίνησε μια οικονομική Οδύσσεια αναζήτησης κάποιου νομισματικού αποθεματικού καταφυγίου. Φαίνεται λοιπόν ότι, κατά μία έννοια, η Ελβετία πλήρωσε για ακόμα μία φορά τη στρατηγική επιλογή της ουδετερότητας που ευλαβικά τηρεί από την εποχή των δύο Παγκοσμίων Πολέμων. Αποφασίζοντας να μην προσδεθεί στο άρμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ, διαχώρισε την τύχη της από εκείνη των υπόλοιπων οικονομιών της Ευρωπαϊκής οικογένειας και συνεπώς τις εκτιμήσεις των επενδυτών για το μέλλον της σε σχέση με εκείνο της Ευρωζώνης.

Δε θα υπερθεματίσω για το αναντίρρητο γεγονός ότι η ουδετερότητα δύναται να παραγάγει το ίδιο δραματικά αποτελέσματα με την πλέον επιθετική συμπεριφορά, ούτε για το μάταιο της προσπάθειας να ζεις στο μάτι του κυκλώνα (μια περιοχή ηρεμίας) ενώ γύρω σου στροβιλίζονται τα πάντα. Δε χρειάζεται να το κάνω, γιατί τις περισσότερες φορές τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους.

Το εντυπωσιακό πάντως της όλης υπόθεσης είναι ότι, για πολλούς αναλυτές, είμαστε ακόμα μια φορά μπροστά σε μία παραδοξότητα. Μια παραδοξότητα τουλάχιστον για όσους επιμένουν να κοιτάζουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα με τα μάτια της Νευτώνειας μηχανικής, σαν να πρόκειται για κάτι που υπόκειται σε φυσικούς νόμους και είναι απόλυτα μετρήσιμο. Η παραδοξότητα έγκειται στο γεγονός ότι η νομισματική βάση της Ελβετίας είναι ήδη υπερδιογκωμένη, χωρίς να αντιμετωπίζει πληθωριστικές πιέσεις (50% σε ποσοστό του ΑΕΠ έναντι 18% των Ηνωμένων Πολιτειών). Βέβαια, υπάρχουν εκείνοι που ισχυρίζονται ότι, σε περιόδους κρίσης, οι άνθρωποι λειτουργούν πολύ περισσότερο υπακούοντας στο θυμικό και το επιθυμητικό κομμάτι της ψυχής τους, παρά στο λογικό (αν πιστέψουμε την κατάτμηση του Θεάγη). Μια πληροφορία, ένα ένστικτο, ακόμα και μια αστρολογική πρόβλεψη, μπορεί σε περίοδο κρίσης να οδηγήσει σε μια κατάφορα ανορθολογική επενδυτική συμπεριφορά.

Η πολιτική που αποφάσισε να ακολουθήσει η ελβετική κεντρική τράπεζα για να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ονομάζεται ποσοτική χαλάρωση (Quantitative Easing). Αποφάσισε δηλαδή να αυξήσει περαιτέρω την ήδη μεγάλη όπως προαναφέραμε ποσότητα των ελβετικών φράγκων που υπάρχουν στην αγορά, με την ελπίδα ότι η αυξημένη προσφορά θα οδηγήσει σε πτώση της ισοτιμίας με άλλα ανταγωνιστικά νομίσματα λόγω πληθωρισμού. Στην αρκετά επιθετική της ανακοίνωση, η SNB δήλωσε ότι «δε θα ανεχτεί πλέον μια ισοτιμία κάτω του CHF 1.20» και ότι «προτίθεται να αγοράσει ξένο νόμισμα σε απεριόριστες (σ.σ.:!!!) ποσότητες». Η κίνηση αυτή φαίνεται να λειτούργησε ευεργετικά βραχυπρόθεσμα, καθώς το ελβετικό φράγκο με την έκδοση της ανακοίνωσης σημείωσε πτώση κατά περίπου 8% έναντι του Ευρώ. Πάντως, αρκετοί αναλυτές αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα της κίνησης σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, καθώς αρκετές χώρες πλήρωσαν στο παρελθόν βαρύ τίμημα στην προσπάθειά τους να ελέγξουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, αφού πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος να επιβεβαιωθεί το θεώρημα της ανέφικτης τριάδας.

Δεν είναι πάντως να απορεί κανείς που κατά τη διάρκεια της κρίσης ο χρυσός συνεχίζει και σπάει κάθε ιστορικό υψηλό. Στην περίπτωση του πολύτιμου μετάλλου, το μόνο βέβαιο είναι ότι καμία κυβέρνηση δεν έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό το φυσικό του απόθεμα. Συνεπώς, ίσως η σωστή ανάγνωση της καλπάζουσας τιμής του δεν έχει να κάνει με την υπερτίμησή του έναντι των άλλων νομισμάτων, αλλά με την υποτίμηση της αξιοπιστίας του νομισματικού συστήματος εν γένει λόγω των αλλοπρόσαλλων εθνικών νομισματικών πολιτικών έναντι μιας αξίας που έχει φυσικό αντίκρισμα.

Στα πιπεράτα παροικονομικά της κίνησης αξίζει να συμπεριλάβουμε πληροφορίες αρθρογράφου της Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο οποίος υποστήριξε ότι η Ελβετία διοχέτευσε την αυξημένη ρευστότητα που δημιούργησε για τη συγκράτηση της ισοτιμίας EUR/CHF στην αγορά γερμανικών και γαλλικών ομολόγων. Σαν αποτέλεσμα, τα επιτοκιακά περιθώριά τους σε σχέση με τα αντίστοιχα των χωρών του νότου εκτινάχθηκαν στα ύψη, επιτείνοντας την κρίση χρέους.
Ρε μπας και μας έχουν μουντζώσει τελικά;

Σχετικό άρθρο Reuters

Σχετικό άρθρο Economist

Δομικές Αλλαγές

2011-08-06T20:29:00.000+03:00

Δομικές αλλαγές λοιπόν και για την Ουάσινγκτον. Η απάντηση των αγορών στην πρόσφατη υποβάθμιση από την S&P του αμερικανικού αξιόχρεου, είναι η επιτάχυνση των "δομικών αλλαγών" στην αμερικανική οικονομία. Λίγο πολύ δηλαδή ότι συμβούλευαν και την ελληνική πολιτική ηγεσία μετά την πλήρη δημοσιονομική κατάρρευση. Δε φαίνεται λίγο παράδοξο; Είναι προφανές ότι ο βαθμός πολυπλοκότητας της αμερικανικής και ελληνικής οικονομίας απέχουν παρασάγγες. Επίσης, δομικά, οι δύο οικονομίες έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία.

Τίθενται αυτομάτως λοιπόν τα παρακάτω αλληλένδετα ερωτήματα:

1) Ποια είναι αυτή η ιδεατή οικονομική δομή η οποία έχει γίνει σημείο αναφοράς και σύγκρισης όλων των αναλύσεων των συμμετεχόντων στη χρηματαγορά;

2) Σε ποια μορφή οικονομικής οργάνωσης πρέπει να προσαρμοστούν όλες οι υπόλοιπες;

3) Αν αυτό που βιώνει το κάθε έθνος είναι ένας τοπικός υπαρκτός καπιταλισμός (κατά το υπαρκτός σοσιαλισμός), ποιος είναι ο ιδεατός;

4) Πώς γίνεται η απάντηση στο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας μιας οικονομίας να είναι οι δομικές αλλαγές προς τον καπιταλιστικό δομικό παράδεισο όταν αυτή έχει να ανταγωνιστεί οικονομίες με πολύ ευνοϊκότερες αρχικές συνθήκες (υφιστάμενη δομή, στρατηγικά πλεονεκτήματα, μεγέθη κλίμακας) οι οποίες επιδιώκουν το ίδιο;

Έπεται συνέχεια στο σκορποχώρι των συλλογισμών μου...

Περί της ακρίβειας των επιστημονικών προβλέψεων

2009-05-04T03:41:00.004+03:00

Μεταγράφω το κείμενο της λεζάντας μεταφρασμένο, ώστε να καταστεί ευανάγνωστο.

"Επιστήμονες από την RAND δημιούργησαν αυτό το μοντέλο, για να δείξουν πώς θα μοιάζει ένας "προσωπικός υπολογιστής" το έτος 2004. Πάραυτα, η απαραίτητη τεχνολογία δε θα είναι οικονομικά προσιτή για το μέσο νοικοκυριό. Επιπλέον, οι επιστήμονες αναγνωρίζουν ευθαρσώς ότι για την λειτουργία του υπολογιστή θα απαιτηθεί τεχνολογία η οποία δεν έχει ακόμα εφευρεθεί, αλλά σε 50 χρόνια από τώρα η επιστημονική πρόοδος αναμένεται να έχει επιλύσει αυτά τα προβλήματα. Με τη χρήση του τηλέτυπου και της γλώσσας προγραμματισμού Fortran, ο υπολογιστής θα είναι απλός στη χρήση του."

Η συγκεκριμένη ανάρτηση δε γίνεται με σκωπτική διάθεση απέναντι στην επιστήμη, αλλά ελπίζω να μετριάσει την άκρατη εμπιστοσύνη διάφορων στις "αυθεντίες".

Η γρίπη του 1918

2009-04-28T03:15:00.001+03:00

Δε γνωρίζω τον ακριβή λόγο για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το κομμάτι. Υποθέτω ότι συνέβαλε ο φόβος απώλειας της μοναδικής μου πιστής αναγνώστριας, λόγω της ολιγωρίας που έχω επιδείξει στην ανανέωση του blog μου. Από την άλλη, θυμάμαι πόσο είχα εντυπωσιαστεί όταν είχα διαβάσει για πρώτη φορά στο βιβλίο του Δημήτρη Καμπουράκη «Μια Σταγόνα Ιστορία», για την πανδημία γρίπης του 1918. Έχω καταλήξει λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αρκετοί αγνοούν την ενδιαφέρουσα αυτή υπόθεση, πιθανόν για δύο λόγους. Είτε επειδή ήταν βραχύβια και έλαβε χώρα ανάμεσα σε δύο παγκόσμιους πολέμους που μονοπωλούν τις ιστορικές αναφορές για εκείνη την περίοδο, είτε επειδή δεν είχε τον ευφάνταστο νονό που είχε η βουβωνική πανώλη. Βλέπετε, το «μαύρος θάνατος» κερδίζει αυτόματα το αναγνωστικό κοινό, σε αντίθεση με το «ισπανική γρίπη» που παραπέμπει σε συναχωμένο τουρίστα της Ίμπιθα. Τώρα λοιπόν που είναι στην επικαιρότητα η γρίπη των χοίρων, αξίζει να θυμηθεί κάποιος ότι υπήρξαν φορές που η επιβίωση της ανθρωπότητας κρίθηκε από τυχαίους παράγοντες.

Ένα στοιχείο εντυπωσιασμού που αναφέρει οποιοσδήποτε γράφει για την πανδημία γρίπης του 1918-1919, είναι ο αριθμός των θυμάτων της γρίπης σε σχέση με τους νεκρούς του Α’ Παγκοσμίου, του λεγόμενου και Μεγάλου Πολέμου. Επειδή δε σκοπεύω να αποτελέσω εξαίρεση, όπως ήδη σωστά θα καταλάβατε η γρίπη αποδείχτηκε λίαν αποτελεσματική σε σχέση με τα αέρια μουστάρδας που έριχναν στα χαρακώματα οι συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ. Μόλις σε ένα χρόνο, οι νεκροί της “La Grippe” ξεπέρασαν σε αριθμό τα θύματα τεσσάρων χρόνων βουβωνικής πανώλης (μαύρου θανάτου από το 1347 έως το 1351). Αν και οι εκτιμήσεις προφανώς έχουν αμφιλεγόμενη ακρίβεια, γεγονός που καταδεικνύεται από το εύρος του διαστήματος του αριθμού των θυμάτων της γρίπης, η ισπανική γρίπη υπολογίζεται ότι σκότωσε 20-40 εκατομμύρια ανθρώπους με τις πλέον μετριοπαθείς εκτιμήσεις. Άλλες πηγές αναφέρουν το εξωπραγματικό νούμερο των 100 εκατομμυρίων νεκρών, το οποίο καθίσταται ακόμα πιο εντυπωσιακό αν αναλογιστεί κανείς ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός δεν ξεπερνούσε την εποχή εκείνη τα 1,8 δισεκατομμύρια. Επιπλέον, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού προσβλήθηκε από την ασθένεια και είχε κλινικά συμπτώματα (≈500 εκατομμύρια άνθρωποι) ενώ ο δείκτης θνησιμότητάς της ήταν ιδιαίτερα υψηλός, αφού υπερέβαινε το 2,5% σε αντίθεση με το σύνηθες 0,1% άλλων πανδημιών γρίπης. Ένα ακόμα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της, ήταν ο τρόπος με τον οποίον έπληξε τις ηλικιακές ομάδες. Αποδείχθηκε προς έκπληξη όλων πιο θανατηφόρα στα άτομα ηλικίας 20-40 ετών, γεγονός ασυνήθιστο καθώς οι κοινές μορφές γρίπης πλήττουν κυρίως ηλικιωμένους και μικρά παιδία.

Αρκετά όμως με τα νούμερα. Πιστεύω ότι ήδη εντυπωσιαστήκατε και περαιτέρω παράθεση αριθμών θα είχε αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά (να ρίχνετε καμιά ματιά συχνότερα στο blog). Ας αναφέρουμε καλύτερα ορισμένες ενδιαφέρουσες μαρτυρίες που σχετίζονται με την εν λόγω πανδημία γρίπης. Το φθινόπωρο του 1918 ο Μεγάλος Πόλεμος φαίνονταν να οδεύει προς τη λήξη του, αλλά οι συνθήκες διαβίωσης στα χαρακώματα ήταν ακόμα απάνθρωπες, τόσο για τους συμμάχους της Αντάντ, όσο και για τους στρατιώτες της Κεντρικής Συμμαχίας. Τότε, σε τοπικές εστίες ανά την υφήλιο, ξέσπασαν συμπτώματα κάποιας φαινομενικά αθώας γρίπης. Το κατά πόσο επιβεβαιώθηκε ο χαρακτηρισμός «αθώα», γίνεται εμφανές στο παρακάτω απόσπασμα της τελικής έκδοσης του Journal of the American Medical Association.
«Το 1918 έφυγε: μια χρονιά βαρυσήμαντη καθώς σήμανε τον τερματισμό του πλέον σκληρού πολέμου στα χρονικά της ανθρώπινης φυλής· μια χρονιά που σηματοδότησε, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, το τέλος της καταστροφής του ανθρώπου από τον άνθρωπο· δυστυχώς όμως και μια χρονιά κατά την οποία αναπτύχθηκε μια ιδιαίτερα θανατηφόρα μεταδοτική ασθένεια που προκάλεσε το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπινων όντων. Η ιατρική επιστήμη για τεσσεράμισι χρόνια αφοσιώθηκε στην τοποθέτηση ανθρώπων στη γραμμή του πυρός και στη διατήρησή τους εκεί. Τώρα, πρέπει να στραφεί με όλη της τη δύναμη στην καταπολέμηση του μεγαλύτερου εχθρού απ’ όλους – τη μολυσματική ασθένεια.» (28/12/1918) (ημι-ελεύθερη δική μου μετάφραση, ζητώ την κατανόησή σας).

Η κατάσταση, όπως περιγράφεται από βιωματικές περιγραφές της εποχής, ήταν δραματική. Η ανεκδοτολογία της εποχής, αναφέρονταν σε τέσσερις γυναίκες που έπαιζαν μαζί Μπριτζ αργά τη νύκτα. Κατά τη διάρκειά της, το ανέκδοτο ήθελε τις τρείς να πεθαίνουν από τη γρίπη. Άλλοι, ανέφεραν ιστορίες ανθρώπων που ασθενούσαν στο δρόμο για τη δουλειά τους και πέθαιναν μέσα σε μερικές ώρες. Ένας παθολόγος της εποχής, αναφέρει ότι φαινομενικά απλές περιπτώσεις γρίπης εξελίσσονταν στις πιο βαριές περιπτώσεις πνευμονίας που είχαν ποτέ παρατηρηθεί έως τότε. Ο ίδιος, περιγράφει τη στιγμή όπου η κυάνωση εμφανίζονταν στους ασθενής σαν «μια πάλη για αέρα μέχρι να αποπνιγούν». Ένας άλλος συνάδελφός του, θυμάται ότι οι ασθενείς της γρίπης «πέθαιναν αγωνιζόμενοι να καθαρίσουν τους αεραγωγούς τους από έναν αιματοβαμμένο αφρό που μερικές φορές ανάβλυζε από τη μύτη και το στόμα τους». Το πιο χαρακτηριστικό περιστατικό το άφησα για το τέλος αμετάφραστο, για να μη το καταστρέψω με τους δεινούς μου μεταφραστικούς βαρβαρισμούς. Καταγράφτηκε λοιπόν το 1918, ότι τα παιδιά πηδούσαν σχοινάκι στον εξής σκοπό:

I had a little bird,
Its name was Enza.
I opened the window,
And in-flu-enza.

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εσάς σε αυτή τη φάση θα επιθυμούν διακαώς να ανάψουν ένα κεράκι στον άνθρωπο που κατάφερε να νικήσει την θανατηφόρα αυτή ασθένεια. Κρατήστε τα χρήματά σας, διότι η επιστήμη σε αυτήν την περίπτωση σήκωσε ψηλά τα χέρια. Η ασθένεια έκανε τον κύκλο της και υποχώρησε χωρίς κάποια προφανή αιτία.

Για όσους θέλουν να διαβάσουν περαιτέρω λεπτομέρειες για την ισπανική γρίπη, παραθέτω τους συνδέσμους για τα κείμενα που χρησιμοποίησα ως πηγές για τη συγγραφή του ανωτέρω κομματιού.
http://virus.stanford.edu/uda/ (Molly Billings, The Influenza Pandemic of 1918)

http://www.cdc.gov/eid/ (J.K. Taubenberger, D.M. Morens, 1918 Influenza: the Mother of all Pandemics)

και μια αναφορά στο βιβλίο που μου γνωστοποίησε το γεγονός

Δημήτρης Καμπουράκης, Μια Σταγόνα Ιστορία (πρώτος τόμος).

Τηλε-κανίβαλοι (μέρος 1ο)

2009-03-23T21:58:00.001+02:00

Σήμερα έτυχε να πέσω πάνω σε μια κοκορομαχία στο Alter που αφορούσε στην κατάργηση του ασύλου και τα επιπρόσθετα μέτρα της κυβέρνησης για την καταστολή της κοινωνικής βίας. Η «συζήτηση» (μεταχειρίζομαι τα εισαγωγικά συνειδητά διότι κακοποιεί τον όρο η ταύτισή του με αυτό που εν τέλει διεξάγονταν), ήταν παντελώς αδιάφορη, ασυντόνιστη και χαρακτηριζόταν από την αδυναμία κατάθεσης συγκροτημένης άποψης από τους συμμετέχοντες.

Πιθανόν μάλιστα να μην είχα μπει καν στον κόπο να ασχοληθώ, αν δεν συμμετείχε σε αυτήν μια κυρία που, ατυχώς κατά την προσωπική μου άποψη, εξέφραζε τη γνώμη της με την ιδιότητα της πανεπιστημιακού. Η συγκεκριμένη λοιπόν κυρία, αφού προηγουμένως ζητούσε με στόμφο να της εξηγήσει ο συνομιλητής της (μέλος φοιτητικής παράταξης) γιατί της έκλεψε (ο ίδιος;) τον προτζέκτορα, προχώρησε στον πλήρη εξευτελισμό κάθε έννοιας ευπρεπούς δημόσιου διαλόγου, όταν τον προκάλεσε να συμμετάσχει σε μια ανοικτή διελκυστίνδα γνώσεων μαζί της. Ωρυόμενη σαν την κομμένη κεφαλή, τον εγκαλούσε διαρκώς να της δώσει το περιεχόμενο της λέξης δημοκρατία (αναρωτιέμαι τι απάντηση θα μπορούσε να δώσει που να θεωρηθεί πλήρης) και εκ των υστέρων να της υποβάλει κι εκείνος με τη σειρά του μια ερώτηση.

Ευτυχώς ο φοιτητής αποδείχτηκε υπέρ το δέον εχέφρων και απέφυγε να μπει σε μια τέτοια διαδικασία, αλλά νομίζω θα κάνει καιρό να αμβλυνθεί η αλγεινή εντύπωση που αποκόμισα από τη συγκεκριμένη πανεπιστημιακό. Η αντίληψη ότι κάποια άσκησε το πνεύμα της μόνο και μόνο για να εξελιχθεί σε έναν τύπο πνευματικού νταή που επιβάλλεται με αθέμιτα μέσα σε όσους δεν της αναγνωρίζουν την όποια αυθεντία στα κοινωνικά πράγματα, ένιωσα ότι προσέβαλε βάναυσα την αισθητική μου.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν...

2009-01-08T03:19:00.000+02:00

Μα, κάτι το οικείο έχει αυτό το απόσπασμα...

"Ως δεν κατώρθωσαν οι αστρονόμοι να εξηγήσωσι διατί, ενώ πάντες οι λοιποί πλανήται στρέφονται περί εαυτούς από δυσμών προς ανατολάς, μόνος ο πλανήτης Ουρανός στρέφεται απ' ανατολών προς δυσμάς, ούτως αδύνατον φαίνεται ν' ανευρεθή και ο λόγος δια τον οποίον ουδέν πρέπει να γίνεται εις την Ελλάδα, όπως εις πάντα τα λοιπά κράτη, τα έχοντα την αξίωσιν να λέγωνται πολιτισμένα. Και όχι μόνο αδύνατος είναι η ανεύρεσις του λόγου, αλλά και η αναζήτησις αυτού φαίνεται μετέχουσα του γελοίου."

Ροΐδης Εμμανουήλ - Ιστορία ενός Τουφεκισμού (απόσπασμα)

Στοχοθέτηση

2008-12-31T16:29:00.001+02:00

Υποθέτω ότι αυτός θα παραμείνει χώρος έκφρασης προσωπικών θέσεων, ή σχολιασμού γεγονότων που μου προκαλούν εντύπωση. Για πνευματικά πονήματα τρίτων, που μαρτυρούν εν μέρει την ιδιοσυγκρασία μου, προτρέπω κάποιον να ακολουθήσει τον παρατιθέμενο σύνδεσμο που οδηγεί στη σελίδα του msn account μου.

http://mindkaiser.wordpress.com/